Europese Gouden Schoen Edwin Grünholz blijft bij TLR Antwerpen

Een talent op het veld, een fenomeen in de zaal: zo kan je de Nederlander Edwin Grünholz het best omschrijven. Na twee landstitels, drie bekers, vijftig caps voor Oranje en twaalfmaal topschutter van de competitie te zijn geweest, haalde Grünholz (TLR Antwerpen) de eerste Europese Gouden Schoen binnen.

ghouben

En het kanon buldert verder, vorig weekend scoorde Edwin... negentien doelpunten! Woensdag ontvangt Grünholz met TLR Antwerpen Gilly, de leider in eerste nationale. Dat belooft vuurwerk.

De verdedigers die hij passeert, staren hem net niet bewonderend aan. Je ziet hen denken: als ik zo kon dribbelen, ging ik dribbelend door het leven. Want Grünholz is, zelfs nog op zijn 34, een fenomeen. Talentrijke veldvoetballer, op zijn achttiende in Nederland zelfs boven de broers Ronald en Frank de Boer (!) verkozen tot beste jongere.

“In totaal goed voor tien jaar betaald voetbal bij Den Haag en Roda JC”, aldus Grünholz. “Maar in het veldvoetbal zou ik een subtopper zijn, in de zaal kon ik de absolute top behalen. Dus stapte ik definitief over. Als kind al was ik een dribbelaar, maar ik sloot me pas op 14-15 jaar aan bij een vereniging. Voetballen deden we tot dan gewoon thuis: ik had zeven broers en zelfs onze zus voetbalde. Ze speelde zelfs ooit in het nationale elftal.”

In Nederland won de Hagenees alles wat hij winnen kon: twee landstitels, drie bekers, vier Benelux- bekers. Hij werd elfmaal topschutter met telkens meer dan honderd doelpunten. Toch besloot hij drie seizoenen geleden weg te gaan uit Nederland.

“Ik voelde me er niet lekker meer. Voelde ook een gebrek aan respect. Ik loop altijd zoals ik moet lopen. Zo ben ik. Dat is ook de reden waarom ik met de nationale ploeg gekapt heb, al zijn er - een primeur voor jullie - gisteren opnieuw gesprekken geweest met Oranje. Vijf, zes jaar ben ik er weggebleven.Als ik me in iets niet kan vinden, sta ik er ook niet achter. Ik heb met grote trainers gewerkt, ook in het veldvoetbal, maar vooraleer ze respect van me kregen moesten ze me overtuigen. Als ik alle trainers uit mijn carrière blind moest geloofd hebben, was ik nu half gek. Dan heb ik veel meer respect voor mannen uit de praktijk. Johan Cruijff is dan ook mijn absolute idool.”

Toen Grünholz besloot Nederland de rug toe te keren, vielen aanbiedingen vanuit heel Europa in de bus. Maar het werd TLR Antwerpen, toen nog Ranst.“Ik had geen zin in buitenlandse avonturen, ben ook getrouwd, heb twee kindjes. Antwerpen is best dichtbij. En de mazoutjes zijn er heerlijk. Ik ben er nu drie jaar en ik denk dat ik hier blijf tot het einde. Het eerste jaar voelde ik heel wat tegenstrubbelingen. Je moet als Nederlander dubbel zo hard presteren, hé. Belgen houden niet van Nederlanders. Weet je, wij hebben dat met Duitsers. Maar ik hou nu van Antwerpen. Alleen jammer dat ze in de Supercupwedstrijd in Borgerhout allerlei dingen over mijn moeder begonnen te zingen. Ik heb nochtans een goede band met de allochtonen. Ik ben trouwens jongerenwerker in Den Haag.”

In zijn eerste Antwerpse seizoen scoorde Grünholz 100 doelpunten, vorig jaar 78. Op basis daarvan werd hij uitgeroepen tot Europese Gouden Schoen. “Zo’n individuele prijs is toch altijd leuk. Alles loopt in feite nog beter nu. Ik ben fiks wat kilo’s kwijt en er zijn aanpassingen gebeurd binnen de ploeg waardoor het systeem beter op mij is afgestemd. Dat rendeert. Vorig weekend scoorde ik negentien maal. Dat de voorzitter een standbeeld voor me gaat oprichten? (lacht) Dat is overdreven, maar ik denk wel dat elke club waar ik speelde er beter van geworden is.”

En vice versa? “Of ik rijk ben geworden? Aan ervaringen en mensenkennis wel,ja”, besluit hij zuinig. Het blijft een Nederlander.

Aangeboden door onze partners