Anderlecht is het kneusje van PO1: ook Antwerp wint in het Astridpark

De titel dekt de lading wel, niet? Na drie wedstrijden in Play-off 1 heeft het trotse Anderlecht nog steeds niet kunnen winnen. Ook Antwerp slaagde erin paars-wit te verslaan. 1-2. Dankzij Mbokani. Net hij dan nog. Meteen na het doelpunt steeg er een cynisch applaus op vanuit het Astridpark, gevolgd door de schreeuw Shame on You. ’t Is crisis in Brussel. En dat terwijl The Great Old mag blijven dromen van de Europa League.

LEES OOK. De spelersbeoordelingen na Anderlecht - Antwerp: Mbokani matchwinnaar

’t Is hier Anderlecht, niet F.C. De Kampioenen. Best pijnlijk, hoor, het spandoek dat de Brusselse spionkop vlak voor de start van de tweede helft naar boven haalde. Maar wat bedoelden ze? Was het een kritiek op het voetbal van trainer Oscar Rutten, een tik op vingers voor de laatste tijd flaterende Xavier Didillon of gewoon een vingerwijzing richting het beleid van Marcske Coucke?  Al die opties.

Zieke Van Damme

Anderlecht ging immers opnieuw onderuit in Play-off 1. Na nederlagen tegen Genk en Club Brugge bleek nu ook Antwerp te sterk. Trainer Rutten had vooraf nochtans het vertrouwen uitgesproken in de ploeg die het blauw-zwart vorige donderdag de tweede helft moeilijk had gemaakt. Enkel Najar kwam in de plaats van Appiah. Bij Antwerp ontbrak Van Damme door ziekte, Owusu kreeg ten opzichte van de winst tegen Genk dan weer de voorkeur op Baby. Het waren de bezoekers die het vurigst aan de match begonnen. Lamkel Zé dreigde al snel met een gevaarlijke trap en in de aansluitende hoekschop testte Arslanagic de reflexen van Didillon. Het Astridpark schrok, maar herpakte zich snel. De thuisploeg eiste immers meteen na die Antwerpse waarschuwing het balbezit op, maar echt heel veel grote kansen leverde dat niet op. Een niet te missen kans voor Gerkens op voorzet van Amuzu, dat wel, maar verder? Neen, niets spectaculair. Antwerp liet weinig door, voetbalde vanuit haar vertrouwde egelstelling waarbij het man-op-man speelde op het middenveld en had weinig problemen met het feit dat de bal vooral in Brusselse rangen zat.

Tot die goal.

Tot Kums met een snelle vrije trap Najar bereikte die – zonder enige druk van de slapende Mbokani en Refaelov – Gerkens vond. Deze keer ging zijn poging wel binnen. Anderlecht leek vertrokken, maar Bölöni greep meteen tactisch in. Hij haalde Owusu weg van de flank en zette hem mee met Mbokani in de spits wat bijna instant resultaat opleverde. Mbokani – die achter Owusu ging spelen – veroverde de bal op het middenveld en stuurde Lamkel Zé diep die de bal vakkundig in het net deponeerde. Met die 1-1 gingen beide ploegen de kleedkamers in.

Mbokani dan nog

Rutten haalde in de pauze Lawrence naar de kant – voor Bornauw – en bracht twintig minuten na de rust ook Santini in de ploeg. Anderlecht had in de tijd daarvoor immers amper iets gecreëerd, ook al omdat Bölöni na de gelijkmaker weer met één diepe spits was gaan spelen en voor meer zekerheid had gekozen. Misschien te veel. Geregeld leek Antwerp de kans te krijgen om een goede aanval op te zetten, maar door een gebrek aan mankracht voorin kwam dat er nooit echt uit. Tot dik vijg minuten voor tijd. Tot Antwerp echt eens met vijf man kon gaan counteren. Mbokani vond Lamkel Zé, die trof de paal, maar in de rebound was de Congolese ex-spits van paars-wit wel trefzeker. Verontschuldigend stak hij de armen omhoog, bedankend en tegelijk cynisch naar de eigen spelers reageerde het Astridpark met applaus. 1-2 zou meteen ook de eindstand zijn. Nooit eerder startte Anderlecht met een 0 op 9 aan PO1. En nooit eerder toonde Anderlecht zich in PO1 voetballend zo slecht als dit jaar. Paars-wit is simpelweg het kneusje van de top zes. In dat is de vergelijking met F.C. De Kampioenen dan wel weer terecht.

EINDSTAND: Anderlecht - Antwerp: 1 - 2

Door Guillaume Maebe